Maestro-scans index   GTST index

Sabine Koning

al negen jaar Anita in 'GTST'

"'Goede tijden' is echt een

warm bad en het is moeilijk om

daar uit te stappen"


Sabine Koning (28) had al veel acteerervaring toen ze ruim negen jaar geleden de rol van Anita Dendermonde in 'Goede tijden, slechte tijden' aannam. De keuze voor acteren had ze, min of meer onbewust, gemaakt nadat haar duidelijk was geworden dat haar droom om danseres te worden, nooit zou uitkomen. Het fenomeen soap kent ze nu wel, maar Sabine heeft het bij 'GTST' nog steeds zo naar haar zin dat ze er niet over denkt om te stoppen.

Persoonlijk

profiel

Naam: Sabine Koning.

Geboren: 13 september 1972 in Amsterdam. "Amsterdam is mijn thuis. Het is alleen niet meer veilig op straat met dat zinloze geweld en dat is zeer dramatisch voor de stad."

Opleiding IVKO mavo. "Ik heb mijn opleiding niet afgemaakt, mede doordat je heel gedisciplineerd moest zijn om je diploma te behalen. En ik ben wel leergierig, maar ook lui."

Acteerervaring: Op haar elfde jaar begon Sabine bij jeugdtheater De Krakeling in Amsterdam, op haar zestiende acteerde ze bij  het jeugdgezelschap van de Toneelgroep Amsterdam en een jaar later speelde ze in het eindexamenstuk 'Antigone'.

Televisie-ervaring: Sabine speelt sinds 1991 de rol van Anita Dendermonde in 'Goede tijden, slechte tijden'. Ze had daarnaast gastrollen in 'Baantjer', 'Mijn dochter en ik' en 'Bed and breakfast'.

Over jong talent: "Ik vind dat jongeren goed moeten worden begeleid. Niet zozeer vanwege het acteerwerk, maar om wat erbij komt kijken, zoals de bekendheid. In de tijd dat 'Goede tijden' commercieel groeide, werd er bijvoorbeeld enorm getrokken aan die jonge meiden met een mooi koppie: een interviewtje hier, een fotosessie daar. Daar hebben ze toen, ook psychisch, erg onder geleden, maar gelukkig wordt daar nu beter op gelet."

 

Hoewel ze het zelf niet zo gauw zal zeggen, heeft Sabine Koning een bijzondere jeugd gehad. Haar creatieve loopbaan begon al toen ze nog maar vier jaar was en verknocht raakte aan ballet. "Ik heb ook op muziekles en turnen gezeten, maar balletles vond ik duidelijk het leukste. Ik wilde in eerste instantie ook ballerina worden; ik danste zes dagen in de week. Mijn hele wereld viel dan ook in duigen toen ik op mijn elfde niet werd aangenomen op de balletacademie. Dat was voor mij een teken dat ik het niet kon, ook al werd ik niet afgewezen om mijn ballettechnieken, maar puur om mijn lichamelijke bouw. Als je dat als kind van elf overkomt, heb je toch echt het idee dat je hebt gefaald, want je begrijpt het niet. Word ik nú afgewezen, dan weet ik dat ik niet het gezochte typetje ben en dat het niet is omdat ik geen talent heb. Er wordt me ook niet gezegd dat ik nooit meer mag acteren. Maar toen ik voor de balletacademie werd afgewezen, werd er bijna letterlijk gezegd: 'Je bent niet geschikt als danseres.' En dat was een enorme klap." Toch ging Sabine door met dansen, bij het Snater Theater in jeugdtheater De Krakeling in Amsterdam. Daar zag ze ook wat acteren was en had ze op haar twaalfde haar eerste theaterrol te pakken. "Toen ik vijftien was, kreeg ik de ziekte van Pfeiffer en moest ik een tijdje stoppen met dansen. Ik wilde eigenlijk nog steeds de dansacademie van Lucia Marthas doen (de vaste 'leverancier' van danseressen voor televisieshows van Joop van den Ende Producties, red.), maar dat ging toen niet door. Toneelspelen kon wel, want daarvoor hoefde ik niet zo veel te bewegen. Op dat moment werd ik me er wel van bewust dat ik als danser geen toekomst had: ik werd te oud om nog een dans- opleiding te volgen. Misschien dat ik daardoor onbewust de keuze heb gemaakt om te gaan acteren."

Vader op afstand

Sabine dacht er destijds helemaal niet zo bij na dat ze zonder (haar Amerikaanse) vader opgroeide, die aan de andere kant van de wereld woonde. Daar sta ik nu meer bij stil dan ik toen deed, want ik wist niet beter. Ik kan me nog wel herinneren dat een vriendinnetje tijdens het spelen ineens zei: 'Mijn papa is ook jouw papa'. Ik weet niet of ze dat zei omdat ze het zielig vond dat mijn vader er niet was of omdat ze het maar een raar idee vond. Dat was een van de weinige keren dat ik erbij stilstond. Omdat mijn allerbeste vriendin ook zonder vader opgroeide, wist ik wel dat ik niet de enige was." Toen Sabine vijftien was, zocht haar vader ineens weer contact. "Ik heb geen flauw idee waarom hij dat deed, maar ik was best nieuwsgierig. Ik lijk echter absoluut niet op hem en we kunnen ook niet echt goed met elkaar opschieten. Hij heeft een totaal andere manier van leven en die past niet bij de mijne. Ik houd van stabiliteit en dat wil hij totaal niet. Ik heb nu ook weinig contact met hem. Voor mijn gevoel heb ik geen vader en ik hoef er ook geen. Niet dat ik me tegen hem verzet, maar een groot gedeelte van mijn jeugd heb ik geen vader gehad."

Anita groeit mee

Op haar achttiende kreeg Sabine de rol van Anita Dendermonde aangeboden in 'Goede tijden, slechte tijden'. En die rol past nog steeds bij haar. "Ik denk niet dat mijn rol al 'af' is, een leven is ook pas 'af' als je dood bent. Ik leer alleen niet echt veel meer van Anita. Zolang ik echter mezelf blijf ontwikkelen, gebeurt dat automatisch in mijn werk, dus ook met Anita. Het fenomeen soap ken ik nu wel; dat is geen uitdaging meer, maar het blijft wel leuk. En ik mag natuurlijk in mijn handen knijpen dat ik dit werk mag doen: er zijn heel veel mensen die de Toneelschool hebben gedaan en niet aan de bak komen." Staat ze er wel eens bij stil dat 'Goede tijden' ooit zal ophouden? "Ik denk wel eens: jee, ik moet er straks uit! 'Goede tijden' is echt een warm bad en het is heel moeilijk om daar uit te stappen. Er wordt me weleens gevraagd of negen jaar bij dezelfde soap niet een beetje lang is. Dat vind ik zo raar! Sommige mensen studeren vijf jaar of zitten al 25 jaar op kantoor. Maar omdat ik met mijn gezicht op de buis kom, denken mensen altijd dat het voor mij anders moet zijn. Als je tevreden bent met je baan, waarom mag je dan niet blijven? Mensen moeten zich eens wat minder met anderen bemoeien en wat meer met zichzelf. In mijn geval is dat anders, omdat ik een bekend gezicht heb. Maar in principe gaat het een ander niets aan hoe ik mijn leven indeel. Dus als mensen me alleen maar als Anita kennen en daardoor denken dat ik niets anders kan, dan moeten ze dat maar lekker denken."

"Als het in mijn eigen woorden kan,

vind ik het niet erg om over

mijn privé-leven te vertellen"

Ook maar een mens

De bekendheid die Sabine dankzij haar rol in de populaire soap cadeau kreeg, zegt haar vrij weinig. "Het is een zeepbel, zullen we maar zeggen. Een bekende Nederlander zijn, is namelijk zo'n hoop lucht: dat houdt helemaal niets in. Het is een titel die je krijgt opgeplakt, omdat je met je gezicht op de televisie komt. Verder niets." Heeft ze dan geen last van dat etiket? "Ik heb zo mijn eigen manier om daarmee om te gaan. Als je mij met respect behandelt, doe ik dat ook bij jou. Ook als mensen mij op een irritante manier lastigvallen, probeer ik ze altijd op een beleefde manier af te wimpelen. Maar soms verlies ik mezelf wel eens. Ik ben ook maar een mens met gevoelens, irritaties en chagrijnige buien. Vroeger had ik áltijd mijn woordje klaar als mensen vervelend deden; dat doe ik nu niet meer. Ik hou mijn mond wel, loop door en negeer ze gewoon. Tot nu toe heeft dat geholpen, want ik ben nog nooit in de problemen geraakt. En gelukkig krijg ik over het algemeen alleen positieve reacties."

Niet geheimzinnig doen

In de roddelbladen is Sabine zelden te vinden. Hoe krijgt ze dat voor elkaar? Toen mijn vorige relatie op de klippen liep, wilden de roddelbladen weten hoe dat zat. Ik heb toen wel een interview gegeven, zodat ik in mijn eigen woorden kon vertellen wat er was gebeurd. Anders gaan ze maar wat schrijven of proberen ze er op hún manier achter te komen wat er is gebeurd. Dat is niet altijd even leuk, maar gelukkig heb ik dat nog nooit meegemaakt. Ik verwachtte ook niet dat ze dat zouden doen, maar je weet het nooit. Ik vind het ook helemaal niet erg om dingen over mijn privé-leven te vertellen. Als ik het maar zélf kan vertellen en zelf kan bepalen wat ik wél of niet kwijt wil. Dan heb ik het tenminste zelf in de hand en dat heb ik graag. Dan krijg je volgens mij ook meer rust in je privé-leven. Als je heel geheimzinnig gaat doen of dingen op een extreme manier voor jezelf wilt houden, wórden mensen ook nieuwsgierig en gaan de roddelbladen juist wroeten in je leven. Maar als je dingen zelf vertelt, is het geen geheim meer en dus niet interessant. Ik merk ook dat je de roddelbladen voedt als je naar veel premičres gaat. Als je als bekende Nederlander geen zin hebt in die aandacht, waarom ga je dan naar die feestjes? Ik heb geen behoefte aan aandacht, dus ik ga ook zelden naar een premičrefeestje. Mijn privé-leven gaat ver boven alles en daar handel ik ook naar. En al met al heb ik veel geluk gehad."

Goede tijden, slechte tijden', maandag tot en met vrijdag 20.00 uur, RTL 4

Door Tamar Salee
Foto's: Nick van Ormondt

Bron: Televizier 38-2000

Scan & bewerking: Mæstro